مىگفتند . و بداد بيماران مىرسيدند و مردم را مانند يك پزشك حاذق - بانتهاى مهربانى و مراقبت - راهنمائى مىكردند و مىخواستند آنها را بساحل سعادت و نجات برسانند . چون زمان حضرت امام صادق ( ع ) - يك عصر آشفته بود ، عقايد و مذهبها در آن عصر بمنتها درجه اختلاف خود رسيده بودند ، به‌طورىكه اخلاق اسلامى در آن زمان از بين رفته بود - و روح مردم بانحراف و مسموميت كشانده شده بود - لذا امام صادق ، به حكم وظيفه خود را طبيب مسئول روحى و جسمى مردم مىدانست - و بمداواى آنها مىپرداخت . ( 1 ) بلى بايد هم حضرت چنين تلاش و كوشش مىكرد ، زيرا او خود را كتاب ناطق خداوند و جانشين بر حق رسول خدا ، و راهنماى دلسوز شريعت در آن عهد اشفته تاريك مىدانست زيرا مىديد . كه فضائل نفسانى در مردم سخت رو بضعف نهاده - و پستيهاى اخلاقى بر مردم چيره شده - و فضائل آنها را از بين برده است : لذا امام صادق ( ع ) چاره‌اى نداشت جز اينكه ، قيام بدرمان روحىاش بكند و دست بيماران دردمند و مستمند را بگيرد و با تعاليم خود روح و جسم آنها را شفا دهد - شمه‌اى از درمانهاى روحى و معالجات نفسانى حضرت اينك ، شمه‌اى از درمانهاى روحى و معالجات نفسانى حضرت را بيان مىكنم . كه حضرت ، اين دستورات مفيد شفا دادن مردم در بيماريهاى خطرناك روحى ، فرد و جامعه را به عهده گرفته بود آنكه بواسطه مختصر بودن اين رساله - ما از دستورات بسيار زياد آن حضرت به بيان مختصرى از آنها اكتفا مىكنيم و مىگوئيم : 1 - در سوء غضب : خشم يك حالت طغيانى در نفس مىباشد

--> اين حديث انى بعثت لاتمم مكارم الاخلاق - مترجم .